همین

امشب هوای گریه دارد این دل  ...
هوای غریبانه...هوای درد ...
 

درد دل

 

گاهی نمیتونی راحت با کسی در دل کنی  ...شاید هراس از سرزنش ...شاید بیزاری از دلسوزی های بی مورد  ...

شایدم هم دلت نمی خواد با گفتن مشکلات  نزدیکانت را درگیر مسائل شخصی کنی ...

خب اینجا تنها جایی که بدور از همه این حرفا می تونم یک خط بنویسم و خودمو آروم کنم ....

 

 این گفته (وينستون چرچيل) را جایی یادداشت کردم و هر از گاهی مرورش میکنم .

وقتي دري بسته مي شود ؛
در ديگري باز مي شود
ولي آنقدر با تاسف به درهاي بسته نگاه مي کنيم
که از درهاي بازشده غافل ميمانيم....

(وينستون چرچيل)

سخن برتر

پدرم میگفت : مردم دو دسته اند ...بخشنده و گیرنده

گیرنده ها بهتر میخورند و بخشنده ها بهتر می خوابند ....

(توماس  مارلو )

هذیان فکری

 

 دلم می خواهد در لحظه باقی  بمانم

گاهی در بغض و اندوه ؛

گاهی در شادی و هلهله 

 

می دونم این خونه بدون تو زندونه 

توکه نیستی غیر تنهایی ؛

کسی با من نمی مونه
 

می دونم ازهمه دورم ...منم اینجا ی مهمونم

 

 

                                                   

آنا گاوالدا

آموخته ام که وابسته نبايد شد
 نه به هيچ کس، نه به هيچ رابطه اى
 واين لعنتى نشدنى ترين کارى بود که آموخته ام !
گريز دلپذير
 آنا گاوالدا

تنقلات

آهای مردم  این  شهر

بدانید و آگاه باشید

 دراین لحظه از نیمه شب

کودک درون ام

 از خوابی هزار ساله بیدارشد و؛ 
 یکراست به سراغ کشو تنقلات رفت و آخرین پاکت پفک نمکی را بیرون کشید
و با ولع  تمام مشغول خوردن شده ...
 راستش کودک درونم هنوزهم بعد از گذشت سالها؛ دست ازسرم برنداشته ...