من اینجا غریبم .

از دلسوزی متنفرم ...از ترحم بیزارم ...از آدمایی که بی مورد و فقط ار سر کنجکاوی برام دلسوزی میکنن فراری ام ...
حتا هیچوقت نخواستم درمورد گناه  نکرده از خودم دفاع کنم  چون از دفاعیه هم متنفرم ...
اما حالا کارم به جایی رسیده که دلم برای خودم به شدت می سوزه ...
برای تنهاییم ...برای نداشتن یک هم دل و همزبون ...